Reisschetsen.

//Reisschetsen.

Reisschetsen.

3 april 2004. We reizen door Frankrijk. Een voorjaarsvakantie op weg naar het milde zuiden, dat we zo goed kennen uit de jaren dat we er woonden. Maar vooralsnog is het koud met regen en hagel.

4 april 2004, Palmzondag., St Benoît sur Loire.
Jaren geleden hebben we eens een nacht  gelogeerd in het gastenverblijf van de Benedictijnen. Als we het plaatje binnenrijden op weg naar de kloosterkerk is er geen parkeerplaats te vinden, alles staat vol met auto’s. Op het plein voor de kerk, een middeleeuwse basiliek, toch nog een plaatsje, dat later een invalidenplaats blijkt te zijn. Niet goed opgelet, sorry! In het portaal lezen we dat er H.H.Missen zijn om 9, 10 en 11 uur. Paters genoeg kennelijk. Als we aankomen is de mis van 10 uur net begonnen. De kerk is bomvol. Maar koud!. We zitten te rillen in onze te optimistische zomerkleding. Reden waarom we als eerste weer van de parkeerplaats wegrijden en ons aanvankelijke voornemen om de plechtige hoogmis van 11 uur bij te wonen laten varen. Toch jammer.

11 april 2004, Eerste Paasdag, Bayonne.

De hoogmis van 11 uur in de kathedraal. De celebrant en een tweede priester, voorafgegaan door een tiental misdienaars en misdienettes treden binnen. De tweede priester leidt de volkszang in een overigens ook bij ons bekende liturgie, maar wel aangevuld met een uitvoerige choreografie van de misdienaars, waarvan de acolyth met ijver en kennelijk veel plezier met weidse gebaren het wierookvat zwaait. Of het gelovige volk, dat ook hier de kerk volledig vult, meezingt kan ik moeilijk vast stellen. De stem van de voorzanger overheerst door de luidspreker.

Na de mis drinken we koffie in een “Salon du thé”. De chocolade eieren, in vele vormen en maten, worden hier druk verkocht om het ‘Joyeuse fête de Pâques’ ook thuis te vieren.

 

12 april, Tweede Paasdag, Jurançon.

Tweede paasdag, zijn wij te gast bij goede vrienden, in hun huis aan de voet van de Pyreneeën Het weer laat nog steeds te wensen over en de bergen houden zich schuil achter de laag hangende nevels. Tijdens de paasdagen is de hele familie verzameld, Eric en Dominique, hun zoon en twee dochters met copine en copains, een broer en een zus met man en kind. Maar hun gastvrijheid en huis zijn groot genoeg om ook nog twee vrienden uit den vreemde te herbergen.

Toen we arriveerden was de voorbereiding van het dejeuner, het middagmaal, in volle gang. De vrouwen waren druk in de keuken. Eric en zijn broer Francis hadden hun werk aan een nieuw toegangshek onderbroken om in de tuin een houtvuur aan te leggen en een braadspit voor de lamsbout te improviseren. Het werd een enigszins vreemde installatie, maar hij werkte en dat werd, met de vreugde om ons weerzien, bezegeld met een verrukkelijke ‘Jurançon’. Geborgenheid in de boezem van de familie gekoesterd en gevierd in het ritueel van een gezamenlijke maaltijd. Een onbewust religieus gebeuren.

7 – 11 mei, een lang weekend in het centrum van Parijs.

Hoeveel kerken heeft Parijs? Ze zijn allemaal open en kennelijk volop in gebruik. (Zoek bij www.google.com op ‘Paris eglise’)

Zaterdag 8 mei. We vallen om ±18.00 uur even binnen in de St.Ignace kerk. Er is een avondmis aan de gang met redelijk veel aanwezigen. De oude kerk – alle kerken zijn oud-  is heringericht .  Naar een enigszins verhoogde centrale ruimte in het midden van het transept zijn van drie zijden de zitplaatsen gericht.

Zondag 9 mei. De kerk van St.Gervais, de standplaats van ‘Les religieux de la Fraternité Monastique de Jérusalem’, een nog jonge gemeenschap van stadsmonniken, broeders en zusters. (Zie de fotoreportage van de Witte Donderdagviering)
Het nieuwe altaar is vlak voor het oude geplaatst, zodat het ruime koor beschikbaar blijft voor de communiteit van de ‘frères et soeurs’,  bij elkaar een vijftigtal opvallend jonge mannen en vrouwen. Het talrijke publiek, zo te zien zeer gemotiveerde en intens meelevende gelovigen vullen de overvolle kerk. De aanwezigen zijn gezeten op eenvoudige krukjes of gewoon op de grond in het middenpad of opzij. De ascetische houding die de krukjes van de gelovigen eisen blijkt meer ergonomisch dan je op het eerste gezicht zou denken. De liturgie is in zijn grote lijn klassiek, zoals die al eeuwen in onze Kerk is. De verkondiging bereikt de gelovigen in het schip van de kerk over de hoofden van de communiteit heen. Bij de consecratie heft de celebrant een buitenformaat hostie.
De foto toont de stichter van de broederschap van Jeruzalem met aan zijn rechterzijde frère Bernard Sweers, voorheen pastoor in Amsterdam.

Bij de vredeswens zwermen de broeders en de zusters uit over de kerk en iedereen geeft en krijgt een hartelijke wens ‘La Paix’. Een broeder pakt mijn hand in zijn beide handen en glimlacht allerbeminnelijkst. Je zou hem bijna omhelzen, de schat. De communie wordt uitgereikt onder twee gedaanten, brood en wijn. Een tiental broeders reikt de hostie aan. Zij zijn aan weerszijden geflankeerd door zusters met de beker met wijn. Opvallend velen ontvangen de hostie op de tong. Ik vind dat toch een teken van de conservatieve inslag van het hele gebeuren.

De zang is à capella, kloosterlijk, versterkt door de diverse microfoons op het koor. Prachtig orgelspel verzorgt de intermezzi.
Generaties ‘Couperin‘ bespeelden het orgel in de St.Gervais.
Luister naar ‘Nightingal in love‘ van Francois Couperin
Op onze sight seeing bezoeken we nog verschillende kerken. Steeds kijk ik naar de aankondiging van de diensten. ‘Messes dominicales’ op zaterdagavond en op zondag om 9, 10, 11 uur en vaak doordeweeks. Priesternood? Woord- en communidiensten? Het lijkt wel of, als zoveel in Frankrijk, ook de Franse Kerk in Parijs is gecentraliseerd.

Timo Harmsen, 1 juni 2004

By | 2017-05-17T15:56:52+00:00 juni 1st, 2004|nieuwsblad|0 Comments

Leave A Comment