Woord en Communieviering in opspraak

//Woord en Communieviering in opspraak

Woord en Communieviering in opspraak

Weinigen zullen de discussie over de Woord en Communieviering in het dagblad Trouw gemist hebben, dacht ik. Maar blijkens een niet representatieve steekproef tijdens de koffie na de zondagsviering op 2 april blijkt dat toch anders te liggen. Kijk dus nog maar eens op www.trouw.nl/discussie.

Het is geen problematiek van vandaag of gisteren. Op 30 april 2004 maakte Het Katholieke Nieuwsblad (www.katholieknieuwsblad.nl) al gewag van een Vaticaans document 1) waarin Woord en Communievieringen als onwenselijk werden aangeduid en de liturgische rol van de pastoraal werk(st)er sterk werd beknot. Van rumoer was toen, voor zover ik weet, niet veel te merken. Gevolgen voor de praktijk heeft het ook niet gehad, zeker niet in onze parochie.

Zo’n twintig jaar geleden, toen het priestertekort zich ging manifesteren, is deze ontwikkeling op gang gekomen. Er kan nu geconstateerd worden dat de Woord en Communievieringen in de hele kerkprovincie gevestigde praktijk geworden zijn. In het bijzonder wel in onze parochie. Tenminste drie van de vier zondagsvieringen zijn Woord en Communievieringen. Met een pastoraal team met één priester op elf parochies kan dat niet anders en dan alleen nog maar met de inzet van emeriti priesters. Dit laatste kan maar tijdelijk soelaas bieden.

Blijkens een artikel in Trouw (25maart 2006) is het de Nederlandse bisschoppenconferentie nu ernst om de Woord en Communievieringen terug te dringen. De diepste angst  van de bisschoppen is dat de gelovigen het onderscheid tussen een Eucharistieviering en een Woord en Communieviering niet meer zien. Het laatste is terecht. Ik bedoel dan niet de angst maar het feit dat. Maar is dat het echte probleem? Ik ben het met Aad van Dijk (Trouw 31 maart 2006) eens dat je in een Woord en Communieviering ook Eucharistie kan beleven. De Woord en Communieviering als verlengstuk, althans als afgeleide van de Eucharistieviering. Dat betekent niet dat je zegt dat de Woord en Communieviering een Eucharistieviering is. (Dit is op zich al een heel moeilijk theologisch leerstuk) Het is in ieder geval next best en sluit goed aan bij de traditionele gevoelens van het ‘heilige volk’.

In de traditie van onze parochie – ontstaan in de ‘diaspora’ en met een kerk gebouwd in de vijftiger jaren, waaraan nog veel parochianen een levende herinnering koesteren – waarin al gedurende jaren een stoet van vrijwilligers hun deelname leveren aan een actief bloeiend geloofsleven, niet in het minst door hun bijdragen aan de liturgie van zowel de Woord en Communievieringen als de Eucharistievieringen, lijkt het mij ondenkbaar dat een bisschop het elan van de parochie geweld zou willen aandoen door in de als weldadig gevoelde praktijk van de Woord en Communievieringen in te grijpen.

Waarom toch ineens die scherpslijperij. Er is toch wel een ‘roomse’ oplossing te vinden?

Waarom die angst voor Rome? Bisschoppen zijn toch geen ambtenaren van de paus? Zij zijn toch zijn gelijken en de eerst verantwoordelijken in hun diocees.2)  Laten zij vooral eerst luisteren naar de basis, naar het ‘heilige volk’. Daar is de kerk van Christus.

Gloort er toch nog hoop? De hoop dat het tij zal keren in die zin dat het aantal priesters weer zal toenemen, is vervlogen, zeker nu een opheffing van het verplichte celibaat geen actueel item meer lijkt te zijn en de wijding van de vrouw tot priester door de hoogste leiding in de hiërarchie onbespreekbaar is verklaard. Hier toont zich het centralistische machtssysteem dat de Kerk beheerst. De ware ene Kerk is niet een gecentraliseerde Kerk die over de hele aarde haar macht moet doen voelen, maar een Kerk die het ene geloof belijdt en Haar gezag ontleent aan de ruimte die Zij laat aan de gemeenschappen hun geloof op aan tijd  plaats,cultuur en ontwikkeling  aangepaste wijze te beleven. Het is niet de Kerk die moet veranderen, maar haar clericaal autoritaire bestuurscultuur.

En toch, naar verluidt zijn er van ‘Utrecht’ niet onmiddellijk maatregelen te verwachten. De bisdomraad – (een als instelling zeer te waarderen bisschoppelijk college met bestuurlijke verantwoordelijkheid, waarin ook niet-priesters – waaronder een vrouw – zitting hebben, onder uiteindelijke verantwoordelijkheid van de bisschop), beraadt zich over eventueel te nemen maatregelen en neemt kennis van de gevoelens die wat dit betreft leven aan de basis. Hoop doet leven.

Timo Harmsen, april 2006

 

 

 

By | 2017-05-11T14:58:32+00:00 april 15th, 2006|nieuwsblad|0 Comments

Leave A Comment