Telefoon van de bisschop

//Telefoon van de bisschop

Telefoon van de bisschop

Maandagavond 4 september jl. belde kardinaal Simonis mij naar aanleiding van mijn artikel “Beste broeder bisschop” in het parochieblad van september. Ik had hem het artikel persoonlijk toegezonden. Hij kan niet per brief reageren, zegt hij, omdat hij daar geen tijd voor heeft en dan niet weet waaraan hij begint.

Het gesprek gaat vooral over de vrouw als priester. De vrouw kan geen priester worden, zegt de bisschop, omdat Jezus het zo heeft ingesteld. Hoewel het Joodse paasfeest een familiefeest was (is), met vader, moeder en de kinderen, met de grootouders en eventueel verdere familieleden, enzovoort, heeft Jezus er voor gekozen zich alleen te omringen met de twaalf apostelen. De Kerk kán daarom de vrouw niet tot priester wijden. Het gaat dus niet om “Roma locuta, causa finita”. Ik breng daar tegen in dat ik iets anders lees in boeken over de eerste eeuwen van het christendom. Dat is in strijd met het leergezag, zegt Simonis.  Het leergezag, de hiërarchie, is de Kerk niet, zeg ik. Dat zijn wij zoals we in de kerk bijeen zijn. Priesters zijn er pas gekomen aan het einde van de tweede eeuw. De rol van de vrouw (in de verkondiging van de boodschap van Jezus) is door de Kerk meer en meer verstopt. Maar kijk dan eens naar de Anglicaanse kerk, zegt Simonis, daar zijn vrouwen tot priester gewijd en dat leidt tot scheuringen. Ik repliceer dat er altijd conservatieve geesten zijn. Die kun je hier ook aantreffen. Nee, dat is niet conservatief, zegt Simonis, dat is orthodox. Recht in de leer, bedoelt u? vraag ik. Ja, antwoord hij. Maar, zeg ik, we leven in een postpatriarchale cultuur. In de seculiere maatschappij speelt de vrouw op alle terreinen een rol die gelijk is aan die van de man. Man en vrouw zijn niet gelijk, zegt de bisschop. Nee, zeg ik, het is maar wat je hier onder gelijk verstaat.

En dan het celibaat, vervolgt de bisschop. Het celibaat is niet verplicht. Het wordt vrijwillig aanvaard. Verandering lost niets op. Het is alles een gevolg van een gezagscrisis. Dat komt, zeg ik, omdat de mensen overtuigd willen worden met argumenten.

Dan zegt Simonis dat hij vindt dat zulke artikelen niet in het parochieblad geschreven zouden moeten worden. Dat wakkert de onrust maar aan. Ik breng daartegen in dat ze juist geschreven worden omdat er onrust is. Dat neem ik alom om me heen waar. Hij hoort heel andere dingen om zich heen, zegt Simonis. Monseigneur, zeg ik, ik ben verknocht aan de Kerk en die laat ik mij niet afpakken, vanuit die gedachte schrijf ik. Ik hoop, zegt Simonis, dat u dat altijd zult blijven. En ik ben u dankbaar dat u mij belde, zeg ik, waarmee het gesprek wordt beëindigd.

 

Het bovenstaande is mijn weergave, zoals ik dat onmiddellijk na het beëindigen van het gesprek heb opgeschreven. Hoewel ik de gesprekspartners sprekend opvoer, zijn het mijn woorden en bedoel ik nergens de bisschop, maar ook mij zelf niet, te citeren.

Hoewel het gesprek wat mij betreft geen enkel perspectief heeft geboden – in zoverre is het zaad naar orthodoxe zienswijze op de rotsen gevallen – heb ik er toch een goed gevoel over.

Uit het feit de bisschop mij belt, leid ik af dat het echt zijn persoonlijke mening is wat hij zegt. Als hij het geheel of gedeeltelijk met mij eens zou zijn geweest, maar dat vanwege zijn hoge ambt niet wil of kan zeggen, zou hij mij eenvoudigweg niet gebeld hebben. Ik had ook helemaal niet het gevoel dat hij belde om mij te kapitelen.

 

Nog enkele commentariërende opmerkingen. Het argument voor de onmogelijkheid van het vrouwelijk priesterschap dat Jezus zich bij het Laatste Avondmaal alleen met zijn twaalf apostelen omringde, is te schraal, zo al niet bijbels historisch onjuist, om waar te kunnen zijn. De tijden zijn veranderd en traditie, maar ook de Traditie, bedoelt niet de tijd stil te zetten. Het goede van de nieuwe tijden moet opgenomen worden. Dat is ongetwijfeld de vrouw.

De vrouw kan het aanschijn van de aarde veranderen. En de continuïteit van ons bestaan is gewaarborgd in de vrouw. Een cultuuromslag. In onze seculiere maatschappij is die cultuuromslag al een heel eind op streek.

De gezagscrisis in de Kerk – we doen niet meer wat de bisschoppen zeggen – heeft ook te maken met de wijze van argumenteren. We krijgen het gevoel niet voor vol aangezien te worden.

En dit zou ik niet in het parochieblad moeten schrijven? Ik neem aan dat de redactie iedereen gaarne gelegenheid biedt dat eens met argumenten te onderbouwen.

 

Timo Harmsen,12 september 2007

By | 2017-05-11T13:50:30+00:00 september 12th, 2006|nieuwsblad|0 Comments

Leave A Comment