ISRAËL: op reis in het Heilige Land.- Vervolg

//ISRAËL: op reis in het Heilige Land.- Vervolg

ISRAËL: op reis in het Heilige Land.- Vervolg

Op de vierde dag van de reis gingen we van Eilat naar Jeruzalem, een afstand van ca. 300 km. We volgen weg nummer 90 die helemaal doorloopt naar het Noorden. Aan onze rechterhand Jordanië, aan onze linkerhand de Negeb woestijn. Wat stel je je voor van een woestijn? Zand, rotsen, onherbergzaam en droog. Voor de Negeb gaat dat niet helemaal op. Er is water, Er groeien bomen, en op geschikte plaatsen hebben de Israëliërs plantages aangelegd in de kibboetsen.
Een kibboets is een collectieve landbouwnederzetting. De eerste kibboetsen werden opgericht door Joodse Palestijnen tijdens het Britse mandaat over Palestina. Vandaag de dag is de mate van collectivisme in de kibboetsen drastisch verminderd. Onze gids vertelde dat hij heeft meegemaakt dat het bestuur van de kibboets waar hij werkte, gratis sigaretten beschikbaar stelde. Maar wie niet rookte had er niets aan, die kregen liever chocolade, bijvoorbeeld. Het was niet te doen ieders individuele wens in te willigen. Een eerste signaal dat het socialistisch ideaal niet meer gehandhaafd kon worden. Dat leidde ertoe dat niet meer gratis goederen of zakgeld, maar salaris werd betaald. En kibboetsen zijn nu veelal gewone dorpen. Je treft er zelfs MacDonalds aan.
Op weg naar Jeruzalem doen we Massada, Engedi en Qumran aan.
Massada is een fort op een hoge rots ten Westen van de Dode Zee. Na de verwoesting van Jeruzalem en de Tweede Tempel door de Romeinen in 70 n.Chr. verschanste zich in het fort een groep Joodse rebellen (aan de Zeloten verwante Sicariërs) bestaande uit 960 mannen, vrouwen en kinderen. De Romeinen belegeren het fort, bouwen acht kampen rondom de burcht en leggen met behulp van duizenden slaven, waaronder Joden, binnen negen maanden een helling aan en breken na een langdurig beleg door de verdediging heen. Zij komen dan tot de ontdekking dat de verdedigers collectief zelfmoord hebben gepleegd. Liever dood dan in gevangenschap. Een heroïsche daad of een wanhoopsdaad? Twee vrouwen en vijf kinderen, die zicht verstopt hebben, overleven, en vertellen hun verhaal aan Flavius Josephus, die het optekent in zijn boek “De joodse oorlogen”. Het Joodse volk raakt verstrooid in de diaspora. Massada is intussen een toeristische topic. Je kunt er met een kabelbaan naar boven. Vanaf de burcht zijn sporen van enkele Romeinse belegeringskampen nog zichtbaar.
Op het moment dat ik dit schrijf is het juist veertig jaar geleden dat Israël een éclatante militaire overwinning behaalde op zijn buurlanden Egypte, Syrië en Jordanië. Een overwinning die de Israëliërs bezielden met een euforie van messiaanse emoties. ‘God staat toch aan onze kant’. Maar nu, veertig jaar later, is wel duidelijk dat, wat een overwinning leek, verkeerd is in rampzalige situatie voor Israëliërs én Palestijnen. Het zal u niet zijn ontgaan dat dit de algemene teneur is van de commentaren in de media. Wie daar nog eens over wil lezen zoekt op Google: “De zesdaagse oorlog”.

Een eindje ten Noorden van Massada ligt Engedi, een oase in het Israëlische gedeelte van de Judawoestijn, aan de westoever van de Dode Zee. De kibboets Engedi ligt 400 meter beneden middellandse zeeniveau. In het natuurreservaat maken we een wandeling naar de waterval. Een beslist niet eenvoudige wandeling, maar de schoonheid van de natuur doet dat vergeten, hoewel…. Omdat de groep langs dezelfde weg weer terug zal keren besluiten M. en ik op een zeker moment toch maar te stoppen. En we zitten heerlijk in de schaduw van een woestijnboom. We worden beloond. Een grote groep – je hoeft er niet naar te raden – Amerikanen neemt om ons heen plaats op de enkele bankjes die er staan en verder op de grond, of blijven staan en sluit ons in. Vele hebben een bijbeltje in de hand. Zo ook de leider van de groep, die zich in hun midden opstelt en een preek houdt zoals je wel kent van de televisie-dominees, zeer welluidend, doordringend en overtuigend. Hij vertelt het verhaal uit Samuel (1 Samuel 24, 1-23). David is op de vlucht voor Saul, die hem achtervolgt. Saul is koning, en ook maar een mens. Het moet zich even afzonderen en gaat binnen in een grot. Juist in die grot zitten David en zijn mannen verscholen.”Pak hem”, zeggen zijn mannen, “Dit is je kans”. Ze bedoelden Saul met het zwaard te doorboren. David sloop zachtjes op hem af en sneed een reep van Saul’s mantel. Toen Saul weer naar buiten ging, kwam David achter hem aan. “Saul, wat heb je tegen mij. Heb ik je niet altijd trouw gediend? Kijk, ik had je kunnen doden, daar in die grot. Maar zou ik de gezalfde van de Heer kunnen doden?” Saul zag in dat hij fout zat en verzoende zich met David. Je kan je verantwoordelijkheid in het leven niet ontlopen, zegt de ‘clergyman’, je kunt niet ontgaan waartoe het leven je roept, wat je bestemming is. Ruim twintig minuten luisterden wij met de Amerikanen geboeid toe. Het doet er niet meer toe of het verhaal in historische zin echt gebeurd is. Een mythe is waar omdat hij van universele betekenis is. Ik praat nog even met een Amerikaans echtpaar, zo ongeveer leeftijdgenoten. “Are you coming from the States?’ “Jeah, from Arizona. We are Christians. Are yóu Christians? Ja beaam ik. Een mooie ervaring, vonden M. en ik.
Aan het eind van de middag bezoeken we ook nog de ruines van Qumran ten NW van de Dode Zee, op de door Israël bezetten Westelijke Jordaanoever. Men neemt aan dat er in Qumran een Esseense gemeenschap heeft geleefd rond het begin van de jaartelling. Over de vormgeving van die gemeenschap zijn wetenschappers het niet eens: kloosters waar celibataire mannen zich met religieuze geschriften bezighielden, of zelfs een fort waarin militante opstandelingen zich tegen de Romeinen verschansten, en allerlei combinaties daarvan? Er zijn stromingen die ervan overtuigd zijn dat Jezus een Esseen zou zijn geweest en dat hij minstens enige tijd in Qumran zou hebben verbleven, doch deze mening wordt door het grootste deel van het christendom niet gedeeld en ook de meeste wetenschappers zien dit tegenwoordig als een achterhaalde theorie. Vlakbij de ruïnes van Qumran zijn de befaamde Dode Zeerollen gevonden. Deze rollen bevatten de oudst bekende manuscripten van de Hebreeuwse Bijbel. Door de geringe afwijkingen met de eerder bekende manuscripten wordt de betrouwbaarheid van de overlevering bevestigd. Het bekendst is het boek Jesaja. De gevonden rol is een kopie uit de tweede eeuw v.Chr. De tot dan toe oudst bekende kopie was uit de 9e eeuw na Chr. De foto toont de ingang van de grot waar de Dode Zeerollen gevonden zouden zijn. Voor dit verslag met foto’s, zie de website: www.rkkerkbennekom.nl.
Ik heb ook gebruik gemaakt van het boekje “Het Heilige Land, In de voetsporen van Jezus” (uitgeverij Kok) en van informatie in Wikipedia.

Timo Harmsen
25 juli 2007

By | 2017-05-10T16:00:00+00:00 juli 25th, 2007|nieuwsblad|0 Comments

Leave A Comment