De brief van de bisschoppen II

//De brief van de bisschoppen II

De brief van de bisschoppen II

Is dat de kerk die ons voor ogen staat?
De tweede brief

In mijn vorige artikel (parochieblad juli/augustus 2008) schreef ik naar aanleiding van de Brief van de bisschoppen van Nederland aan de priesters over de viering van het sacrament van de eucharistie, gedateerd 25 mei 2008. Kort daarna in juni verscheen de Brief van de bisschoppen over Kerk, Eucharistie en Priesterschap, mede naar aanleiding van de brochure van de Nederlandse dominicanen “Kerk & Ambt, Onderweg naar een kerk met toekomst”.

Over deze brieven kunt u verdere informatie vinden op onze website www.rkkerkbennekom.nl. (Inmiddels vervallen: 8 mei 2017)

-Twee visies op kerk en eucharistie.

In de laatste decennia van de vorige eeuw en niet op de laatste plaats als uitwerking van  besluiten van het Tweede Vaticaanse Concilie (1962-1965) is in toenemende mate overal in de kerk een verschil in visie aan het licht gekomen over de Kerk en over de Eucharistie, gepaard gaande met een onrustbarende inkrimping van de kerk, zowel wat het aantal priesters als het aantal gelovigen betreft. Een inkrimping die tot in onze dagen voortduurt. Gedreven door verontrusting over deze ontwikkeling schreven vier dominicanen in opdracht van het bestuur van de Nederlandse Orde van de Dominicanen bedoelde brochure. Ook hierover vindt u op de website uitvoerige informatie – zie ‘Dossiers’. Het Nederlandse Episcopaat (overigens geheel in lijn met ‘Rome’) en Dominicanen blijven onverkort verdeeld in hun visie op de kerk en op de eucharistie:

over de kerk: een piramidale kerk, met de hiërarchie aan de top, enerzijds en anderzijds een kerk waarin het op de eerste plaats om het volk Gods gaat en waarin paus, bisschoppen en priesters de dienaren zijn.  Een kerk waar theologen het geloof vastleggen in wetten en procedures enerzijds of anderzijds  een kerk van het volk Gods onderweg, waarin wij als pelgrims met elkaar op weg zijn om zoekend en tastend te proberen ons doel te vinden.

over de eucharistie: de eucharistie als offer, met de priester als de enige bedienaar die als een ‘magiër’ het offer mag voltrekken,  of de eucharistie als maaltijd van de Heer, een gezamenlijke viering van de gelovige gemeente.

 

Onmiskenbaar komt uit de visie van de bisschoppen het beeld naar voren van een kerk van de restauratie, (zie de artikelen van Peter Nissen op onze website) van een kerk van vóór het concilie.

Hoe verschillend is dat van een kerk zoals wij die verstaan uit  de boodschap van Jezus van de schriften. Een kerk waarin de Geest met ons is, de Geest die Jezus aan ons meegaf toen Hij ons verliet. Een gemeenschap van broeders en zusters waarin allen gelijk zijn en waarin alleen de armen en zieken meer gelijk zijn. Maar moeilijk wordt het dan wel  “als iemand of een groep of een stroming een monopolie meent te hebben op de waarheid  en daarmee kaalslag pleegt op zoveel andere bewegingen van de Geest. Er zijn wel slechte dingen in de wereld, maar door de vele verfrissende bewegingen van de geest blijft de wereld […] en de samenleving aangenaam.”  (citaat uit een reactie op de website)  Gaat het om een afkalvende kerk van het verleden – hoe overleven we die? – of een bloeiende kerk van de toekomst – hoe kunnen wij van betekenis zijn voor de ander -? Dat is de vraag.

In hun brieven laten de bisschoppen ook duidelijk zien dat de Nederlandse dominicanen gelijk hadden toen zij er bij het publiceren van hun brochure  van uitgingen dat overleg vooraf met de bisschoppen geen zin gehad zou hebben. Het zou geleid hebben tot een publicatieverbod.

 

Eucharistie: centrum van het geloof. Verantwoordelijkheid van het eigen geweten

De eucharistie is het centrum van ons geloof. De eucharistie is de kerk. Daarin vieren wij dat we lichaam van Christus zijn. Daarom is het zo uiterst pijnlijk en eigenlijk ook beschamend, dat in de praktijk van de parochies de meest ingrijpende spanningen zich afspelen rond de viering van de eucharistie. De kerk maakt haar uitgangspunt niet meer waar als zij door het handhaven van haar voorschriften zelfs wekelijkse vieringen van de eucharistie blokkeert. De verantwoordelijkheid van het geweten eist van ons veranderingen in die voorschriften van de kerkleiding af te dwingen. We mogen niet zwijgen. En we kunnen spreken in woord en daad. Maar als het kerkelijke gezag nalatig blijft de noodzakelijke aanpassingen door te voeren zullen we toch in geweten verplicht en dus ook gerechtigd zijn zelf te handelen.  En hier geef ik graag het woord aan Dr. Jan Nieuwenhuis met zijn toespraak “Priester in eeuwigheid” ter gelegenheid van zijn zestig jarig priesterjubileum. U kunt deze toespraak lezen op de website www.rk-kerkplein.org  en ook op onze eigen website.

Timo Harmsen, 4 augustus 2008


Naschrift

 

“Zestig jaar priester, zestig jaar uitverkiezing”. Zo sprak Jan Nieuwenhuis bij de viering van zijn zestigjarig priesterschap in de Dominicus in Amsterdam op 3 augustus jl. Hij vertelde hoe hij dat heeft ervaren en nog ervaart en beleeft. In die geest sprak ook Ben ter Steeg bij de viering van zijn vijftigjarig priesterfeest op 20 juli in een volle parochiekerk in Wageningen, waarin ook velen uit Bennekom aanwezig waren. Hij onderging onze huldiging in de dienstbare ontvankelijkheid van zijn charismatische persoonlijkheid. Samen met zijn vrouw Truus, waarmee hij al weer achtendertig jaar getrouwd is. Je ziet het, gehuwde priesters bestaan wel en ze zijn geliefd bij ons. Maar de Kerk wil er niet van horen. Ben vertelde in het parochieblad dat kardinaal Alfrink tot hem sprak:”Ik zal het wel niet meer meemaken; maar jij waarschijnlijk wel, dat priesters mogen trouwen”. Zijn woorden kunnen nog altijd bewaarheid worden. Ik wens Ben ter Steeg een lang leven toe.

Timo Harmsen

By | 2017-05-08T15:25:42+00:00 augustus 4th, 2008|nieuwsblad|0 Comments

Leave A Comment