Adieu Parochie

//Adieu Parochie

Adieu Parochie

De bisschop tekent met een dikke viltstift op de landkaart een grote cirkel om de elf parochies van de regio Veluwe-Rijn. Dit is één parochie, decreteert hij. En de voormalige elf parochies verdampen in de ijlheid van het niets. Als allerlei regelingen getroffen en formaliteiten vervuld zijn zal deze fusie, zoals dat heet, per 1 januari 2010 een feit zijn.

Wat die regelingen betreft informeert de voorzitter van het Parochieverband Veluwe-Rijn ons ( parochieblad augustus 2009) dat de besturen ook de nodige wensen hebben als het gaat om samenwerking en fusie. Zij vinden de eigenheid – de identiteit – van alle gemeenschappen en blijvende betrokkenheid van parochianen erg belangrijk. En het geld dat wij jaarlijks bijeen brengen om dit werk mogelijk te maken moet ook besteed worden aan die zaken die wij belangrijk vinden. Dit laatste betekent, als ik het iets directer mag formuleren, dat het geld dat plaatselijk wordt opgehaald ook plaatselijk besteed moet worden.

Het bestuur van de parochie heeft een werkgroep ingesteld om een onderzoek te doen naar de identiteit van de parochie. Wat willen we, waar staan we voor. Wat trekt ons aan in de parochie, Wat is de reden dat een groep parochianen niet of weinig in de kerk komt. Op basis van het resultaat van het onderzoek wil het bestuur beleid vaststellen.

Hoe werkt dat als het  huidige bestuur er niet meer is, hooguit nog functioneert als een locatieraad voor de praktische zaken en het beleid wordt bepaald door en de verantwoordelijkheid berust bij een centraal bestuur?

De indruk is gewekt dat het ‘slechts’ zou gaan om een bestuurlijke fusie en dat er eigenlijk niets verandert. In eerdere artikelen in dit parochieblad heb ik dat verhullend spreken genoemd. En dat hoor ik nu ook zeggen als ik met medeparochianen praat. “Er veranderd toch eigenlijk niets!” Maar waarom dan al die moeite en inspanningen van een proces naar de fusie toe? Bij nader inzien vind ik het een tekortkoming dat de parochiebesturen jegens de parochianen niet duidelijker geweest zijn over de juridische, kerkrechtelijke betekenis van de fusie van parochies.

Wij parochianen en ook onze parochiebesturen hebben de fusie niet bedacht. De besturen zagen andere wegen en middelen om binnen de bestaande bestuurlijke structuur van zelfstandige parochies de missionaire zending van de parochiegemeenschappen gestalte te geven en waar te maken. De fusie berust dus geheel en uitsluitend op de macht en de verantwoordelijkheid van de bisschop.

De benarde financiële positie van het bisdom is de aanzet tot de bestuurlijke en personele reorganisatie op de verschillende niveaus van het bisdom.  De financiële betrokkenheid van de parochianen zou in aanmerkelijke mate bevorderd kunnen worden wanneer er een meer direct verband bestaat tussen wat zij geven en wat zij krijgen. Het is toch onze wens dat het geld dat we geven ook besteed wordt aan wat wij belangrijk vinden?

Per 1 januari 2010 zal de parochie Maria Virgo Regina ophouden te bestaan en heeft dan à fortiori geen eigen bestuur meer, geen rechtspersoonlijkheid en de achterblijvende geloofsgemeenschap zal niet meer zelfstandig kunnen handelen. Zo ook elk van de andere parochies in het samenwerkingsverband Veluwe-Rijn. De plaatselijke lokatieraden – Zie het schema bestuurlijke organisatie op de websitewww.rkkerkbennekom.nl. –  hebben uitdrukkelijk geen bestuurlijke bevoegdheden en hebben (slechts) de taak te zorgen voor de dagelijkse gang van zaken in de plaatselijke geloofsgemeenschap, – een sterk uitgebreide kostersfunctie zou je het kunnen noemen – en eventueel andere taken in opdracht van en onder verantwoordelijkheid van het centrale parochiebestuur. Zelfs al zou tot die taken behoren het innen van de jaarlijkse bijdragen van de parochianen, dan nog komen die gelden onder de directe en uitsluitende beschikkingsbevoegdheid van het bestuur van de nieuwe parochie. Alle overleg dat plaats vindt vanuit de plaatselijke gemeenschappen met het parochiebestuur is in wezen informeel,  impliceert althans in geen enkel opzicht enige beslissingsbevoegdheid van de plaatselijke gemeenschap. Dit stelt de betrokkenheid van de plaatselijke gelovige danig op de proef. Hierom kom ik tot het volgende voorstel om de financiële zelfstandigheid en onafhankelijkheid van de lokale gemeenschap te versterken.

Een groep parochianen,  die onafhankelijk staan van het kerkbestuur  of van enige andere formele binding met het bisdom, richt met elkaar een stichting op. De stichting heeft als doel de betrokkenheid bij de rk kerk en de onderlinge samenhang van de plaatselijke katholieke gemeenschap – voorheen de parochie Maria Virgo Regina – te bevorderen  en zoveel mogelijk financieel te ondersteunen. De stichting nodigt donateurs uit financiële bijdragen, eventueel hun jaarlijkse kerkbijdragen, aan de stichting over te maken. Het bestuur van de stichting beslist over de besteding van de ontvangen gelden. Het treedt onder meer in overleg  met het parochiebestuur over de bijdrage van de stichting aan de financiering van de parochie. Daarbij zullen in het bijzonder de salarissen van de pastores een punt van aanhoudende zorg zijn.

Aan wie zich kan vinden in dit voorstel of anderszins op dit voorstel wil reageren, verzoek ik contact met mij op te nemen. We kunnen dan samen aan het voorstel nadere uitwerking geven. (email:timoharmsen@planet.nl)

 Bennekom 22 augustus 2009, Timo Harmsen

By | 2017-05-04T15:02:36+00:00 augustus 22nd, 2009|nieuwsblad|0 Comments

Leave A Comment