Waar regels meer waard zijn dan de mensen.

//Waar regels meer waard zijn dan de mensen.

Waar regels meer waard zijn dan de mensen.

De vlucht uit Rome zet de daling in. De passagiers maken hun seat belts vast.  Een van hen, bescheiden in het zwart gekleed, een blos als een weerschijn van het eervolle rood waarmee hij dezer dagen is bekleed, nog op zijn anders zo bleke wangen, bergt zijn papieren in zijn zwarte aktetas. Hij heeft zo juist nog op zijn nieuwe handtekening zitten oefenen, Willem Kard Eijk. Hij heeft het nog geprobeerd met ’ Kardinaal’, voluit, maar de  drie hoofdletters, kort achter elkaar stralen meer kracht uit. Een handtekening die staat als een eik. Als hij straks in zijn aartsbisschoppelijk paleis zal zijn aangekomen, wachten hem belangrijke decreten ter ondertekening. Hij zal daarmee andermaal zijn gezag bevestigen. Het vooruitzicht doet de vage glimlach die zijn knappe en intelligente gelaat bij voortduring  siert, zich duidelijker aftekenen. Zeker, hij zal het decreet barmhartig inkleden, als een wijs bestuurder. Zijn eerdere decreet van ontslag  van die weerspannige leek van een pastoraal werker en van berisping van diens pastoor die zich op zijn sleeptouw had laten nemen, zou hij, bij nadere overweging, herroepen. Maar ze moeten wel door het stof, door het middeleeuwse lage poortje van nederigheid en excuus. En in de toekomst zal er geen pardon meer zijn. Wie de voorschriften overtreedt gaat er uit. Hebben zijn nieuwe collega’s in Rome hem niet op het hart gedrukt dat rebelse Ollanda nu eens te temmen?  Als een generaal, die standvastig  voor de verovering van een strategische heuvel de slachtoffers niet telt. Is het Koninkrijk Gods niet alles waard?  Bij de broederlijke accolade, waarmee een collega hem met zijn verheffing complimenteerde,  had deze hem nog herinnerd aan die legendarische medebroeder uit het zestiende-eeuwse  Sevilla. Die wist al dat het geloof van de vrijheid, dat Jezus predikte, voor de elite van de clerus was. Het  lekendom kan die vrijheid niet aan, is die vrijheid niet waard. Daarom is het blij dat het zijn vrijheid heeft mogen inleveren voor het wonder, het mysterie en de autoriteit  die de kerk hen biedt. Toegegeven, degenen die er blijk van gaven het met deze visie niet eens te zijn, werden wel wat erg hard aangepakt met die brandstapels en zo die alom werden opgericht. Maar waren het ook niet weer de leken die eigenhandig de kolen op het vuur wierpen? Het waren dan ook ruwe tijden, nog niet aangekomen bij de huidige beschaving. De brandstapel hanteren we niet meer en er zijn ook geen leken meer die ons helpen het vuur te stoken. In plaats daarvan hebben we nu wel ons wetboek van canoniek recht. En zoals we in de middeleeuwen leken hadden die ons hielpen de brandstapels te stoken, zo hebben we nu de leken die nu bij ons overtredingen van de regels komen melden, zodat we kunnen ingrijpen. We moeten pal staan voor onze tradities.

Gesterkt door de meditatie waartoe de vlucht hem de gelegenheid bood, verliet hij popelend van daadkracht om zijn nieuwe taak aan te vatten, het vliegtuig. Relatief jong en sterk als hij is zou hij nog veel kunnen bereiken. De boven het eindeloze grijs uitstekende piramide van het zwart,  het paars en het rood had hij met succes bestegen. Nu gloorde nog in het verschiet het ultieme wit. Of zou hij nu toch de Heer moeten bidden die verzoeking aan hem voorbij te laten gaan?

By | 2017-04-22T15:50:35+00:00 maart 10th, 2012|nieuwsblad|0 Comments

Leave A Comment