Ecclesia Bennekom

//Ecclesia Bennekom

Ecclesia Bennekom

De grootouders nog kerkelijk betrokken, de kinderen misschien nog in de kerk getrouwd, de kleinkinderen niet meer gedoopt, – las ik ergens[i]) -,  om aan te geven dat menselijkerwijs gesproken de conclusie gerechtvaardigd is dat over  een of twee decennia van de kerk niet meer over zal zijn dan enkele sektarische groepen in de grotere plaatsen. In mijn trouwe ochtendkrant [ii]) lees ik dat katholieken in Twente voor zich zelf beginnen. “Tientallen rooms katholieken uit het oosten van Nederland hebben zich verenigd in een eigen oecumenische beweging, de Ekklesia Twente. Op die manier hopen ze te ontsnappen aan de koers van de kerk. Daar is, zo menen ze, voor gewone gelovigen steeds minder ruimte.” Dat onze eigen ruimte wel erg beperkt wordt weten we sedert de beleidsnota ‘pastoraal-liturgisch beleid in het Aartsbisdom’ maar al te goed,  De implementatie van het beleid heeft geleid tot een kerkelijk machtsvertoon tengevolge waarvan we een van de vieringen  Witte Donderdag of Paaszaterdag niet meer in de eigen kerk van de lokale geloofsgemeenschap kunnen houden. Het voelt als een beschamende afgang dat in onze bible belt Bennekom op een hoogtijdag als Witte Donderdag de katholieke kerk voor een viering gesloten blijft. Het  gaat, mijn inziens, daarbij  niet meer om de waarheid van de theologische argumenten, maar om hun bruikbaarheid voor het uitoefenen van macht. Vele theologen van naam  hebben zich in de decennia na Vaticanum II uitgesproken over het nieuwe kerk zijn. Niet meer de hiërarchische kerk van de clerus, maar de kerk van het Volk Gods, waarin allen gelijk zijn en een ieder naar de gaven die hem gegeven zijn dienstbaar is aan het heil van de mensen. Het beleid van de kerk wordt bepaald door de concentratie op de macht van de gewijde celibataire priester, wiens taak binnen de geloofsgemeenschap bijna uitsluitend wordt geformuleerd rond de eucharistie.[iii]) De betrokkenheid van de kerkgemeenschap op het reilen en zeilen van de maatschappij – of,  met andere woorden, op het nabijbrengen van het Koninkrijk Gods – is in deze visie op de priester geheel verdwenen. Kerkelijke voorschriften en reglementen hebben de grens tussen priester en leek, waartoe uitdrukkelijk ook de pastoraal werker wordt gerekend, afgebakend. Die grens wordt scherp bewaakt. Bij overschrijding van die grens dreigt voor de pastoraal werker ontslag, weten we sinds de brief van 5 maart jl  van de kardinaal aartsbisschop. Het effect van die dreiging op zjn functioneren laat zich raden.Spontaan zoeken de lokale geloofsgemeenschappen hun eigen wegen.  En zo ook onze geloofsgemeenschap in Bennekom, waar al  veel kon worden bereikt. Ik hoop dat velen er van overtuigd zullen geraken dat wij eucharistisch vieren als wij in Jezus naam bijeen komen om Hem te gedenken, zoals hij op de avond voor zijn lijden aan zijn leerlingen en aan ons allen gevraagd heeft.

 

[i] ) Mariënburg Magazine jrg 29, nr.2; bl.10 maart 2012

[ii] ) Trouw, woensdag 14 maart 2012

[iii])  Zie in dit verband ook de brief van de aartsbisschop Mgr.Dr.W.J.Eijk als bijlage bij “Optocht”, Maandblad voor gelovigen in het Aartsbisdom Utrecht, nummer 07 van het jaar 2011.

By | 2017-04-22T15:46:35+00:00 maart 17th, 2012|nieuwsblad|0 Comments

Leave A Comment