Bijstatie Bennekom

//Bijstatie Bennekom

Bijstatie Bennekom

“Een poosje geleden zei ik tegen een Italiaanse journalist dat volgens godsdienstsociologen de invloed van een parochiekerk merkbaar is in een straal van zeshonderd meter. In Buenos Aires is de afstand tussen de ene en de andere parochiekerk ongeveer tweeduizend meter. Daarom heb ik priesters voorgesteld een garage te huren, een bereidwillige leek te zoeken en hem de taak te geven om daar een beetje bij de mensen te zijn, catechese te geven en zelfs de communie te brengen aan de zieken of aan anderen die deze willen ontvangen. Een pastoor zei me, dat als hij dat zou doen, de gelovigen niet meer naar de miszouden gaan. “Wat is dat nu!” riep ik toen, “gaan er nu dan zoveel naar de mis?” “Nee,” was zijn antwoord. Erop uitgaan om mensen op te zoeken, betekent een beetje wegtrekken uit onszelf, uit de afgesloten ruimte van onze eigen opvattingen als die ons in de weg staan en de horizon afsluiten die God is. Het betekent een luisterende houding aannemen. Priesters weten wat hun te doen staat.”

Het voorgaande is een citaat uit het boek:” Paus Franciscus, Leven en denken van Jorge Bergoglio”. [1]) Het boek bevat gesprekken van een paar jaar geleden met de toenmalige aartsbisschop van Buenos Aires, kardinaal Jorge Bergoglio. Nu gaat het boek wel over de kerk in Zuid Amerika, in het bijzonder Argentinië en zijn de maatregelen waarmee daar de problemen van de kerk tegemoet getreden worden, niet zo maar elders toepasbaar. Maar toen ik de hier boven geciteerde passage las, moest ik toch denken aan wat Aad Groenewegen schreef  in het gedenkboek ter gelegenheid van het 25 jarig bestaan (1982) van onze helaas voormalige parochie Maria Virgo Regina: “Pastoor L.Eppink van de herrijzende parochie Ede-zuid” [Het is 1947, kort na de oorlog dus en het leven begint weer een beetje op gang te komen. TH] geeft het belangrijke sein tot het stichten van de bijstatie Bennekom. Achter de ‘dorpsherberg”, in het zaaltje Bothof….”, enfin, u kent de geschiedenis. Zo zijn we begonnen. Niet in een garage – om even te refereren aan het verhaal van Bergoglio, – maar in een café,  omdat een pastoor in Ede-zuid, zoals Bergoglio in Buenos Aires, begreep dat de Kerk naar de mensen moet komen en de mensen moet inspireren zelf aan de slag te gaan. En Bennekom is een succesvolle parochie geworden. Niet zo maar, omdat in die eerste jaren na de oorlog alles ineens veel beter ging, maar omdat een reeks van pastoors de mensen er van wisten te overtuigen dat ook zij, als leken, een apostolische roeping hebben en een dienovereenkomstige taak hebben te vervullen. En daarom, hoewel de problemen van de Kerk ook aan Bennekom niet helemaal zijn voorbij gegaan, verdient Bennekom een beter lot dan weer ‘bijstatie’ te worden. Nu niet van Ede-zuid, maar van Wageningen. Dat heeft Bennekom niet verdiend en wordt door Bennekom ook niet geaccepteerd, zoals op de open parochievergadering van 14 mei jl wel is gebleken. Die vergadering van 14 mei toonde het echec van de drie jaar geleden uitgevoerde reorganisatie van de parochiële bestuursstructuur: de fusie per 1 januari 2010. Niet alleen bij ons. Naar uit opgekomen protestacties (Bezield Verband Utrecht, Professorenmanifest e.a.) blijkt, is de crisis in de  kerk van het Westen vastgelopen in een absolute impasse; de impasse van het dogmatisch clericalisme: de bovenmenselijke verheffing van de persoon van de priester: een gewijde celibataire man, door wiens exclusieve bemiddeling de sacramentele genadegaven van de eucharistie de gelovigen bereikt.

In mijn vorige artikel schreef ik hier al over en deed ik een suggestie aan de hand om uit de impasse – letterlijk: doodlopende straat – te geraken. Dat kwam mij te staan op een poging mij te intimideren door mij te  betichten van oproeping tot een schisma. Een schisma is mij vreemd. Maar ik ben wel voor het vrije woord, voor de dialoog en de discussie, voor de eigen verantwoordelijkheid van ook de leek in de kerk. Het vrije woord, en daarmee ook de rest, is  in gevaar, nu ik hoor van pogingen om te komen tot een centraal parochieblad. ‘Pogingen?’ zei ik. “Nee, de beslissing is al gevallen en jouw artikelen komen er niet in”, zei iemand van het pastoresteam mij, toen ik hem sprak na de vergadering van 14 mei jl.,  ”die horen niet in een parochieblad”. Dat zal dan wel een hagiografisch tijdschrift worden.  We zullen zien. (Wordt vervolg)

Timo Harmsen, 28 mei 2013

 

[1] )Paus Franciscus, Leven en denken van Jorge Bergoglio; Auteurs Francesca Ambrogetti en Sergio Rubin; Nederlandse vertaling: drs Marc van der Post; Uitgave 2013 Adveniat Baarn, www.adveniat.nl.

By | 2017-04-14T15:49:18+00:00 mei 28th, 2013|nieuwsblad|0 Comments

Leave A Comment