Overpeinzingen n.a.v.open parochievergadering

//Overpeinzingen n.a.v.open parochievergadering

Overpeinzingen n.a.v.open parochievergadering

  1. Open parochievergadering: de terminologie is onduidelijk. Het treft pijnlijk opgeroepen te worden voor een parochievergadering, terwijl we al meer dan drie jaar geen parochie meer zijn. Zoals het een weduwe pijnlijk treft als ze een aan de heer en mevrouw gerichte uitnodiging ontvangt voor het jaarlijkse feest, waarop ze zo heerlijk met haar man kon dansen. We zijn nog wel de gemeenschap van christengelovigen die we als parochie waren. Maar we hebben onze plaats in de structuur van de kerkelijke  organisatie die ons samenhang en identiteit verschafte verloren. Lees in dit verband:  Laatste fase parochiefusies en opheffen geloofsgemeenschappen ingezet? In “Katholiek Bennekom Nieuws” van 4 juni jl.

  2. Open parochievergadering: ‘open’ staat tegenover ‘besloten’; de term herinnert aan de tijd dat er een pastorale raad bestond die parochievergadering werd genoemd.  Een adviesorgaan in pastorale aangelegenheden.  Voor zover ik weet werd deze in Bennekom gevormd door de vertegenwoordigers van de verschillende werkgroepen. Die kwam een aantal malen per jaar bijeen en werd in het parochieblad aangekondigd als parochievergadering. Als het de bedoeling was dat de hele parochie kwam opdagen, werd er gesproken van een ‘open’ parochievergadering.
  3. Tegen deze achtergrond rijst de vraag wat de bedoeling en de positie was van de onderhavige open parochievergadering.  Elders in dit blad leest u een verslag van deze vergadering. Wat een ontmoeting had kunnen en moeten zijn werd, naar mijn beleving, een confrontatie. Van  een onderlinge afstemming tussen parochiebestuur en lokale gemeenschap  in beleving van kerk zijn en geloof en van vertrouwen in elkaar en in de toekomst was geen sprake. Hoe graag hadden wij – ik en de velen die het naar mijn overtuiging met mij eens zijn – het anders gezien. Anders dan een bestuur dat in ons vooral grijze hoofden ziet met een horizon van nauwelijks tien jaar. Anders dan een pastoor die ons verwijt slachtoffer te zijn van een verkeerde beeldvorming, maar zelf een beeld van onze gemeenschap met zich meedraagt als zou die met een wekelijkse eucharistieviering ook niet blij zijn. Hij vergeet dan kennelijk te begrijpen dat het wel uitmaakt wie daarin voorgaat.  En vooral veel anders dan een bestuur dat mensen en groepen uitsluit, getuige  de bewering  van de vicevoorzitter dat de oprichting van de vereniging niet slim was en dat het bestuur met de vereniging geen zaken wenst te doen. Het bestuur ziet  de kerk dus kennelijk als een exclusieve kerk. Een kerk waarin het niet gaat om een beleven van het geloof maar om het naleven van de regels.
  4. Het hoeft ons dan ook niet te verbazen  dat de eerste reactie uit de ‘zaal’ op de toespraak  – het onvoorbereide praatje uit de losse pols – van de vicevoorzitter van het zTB-bestuur was: ”Wat een negatief verhaal….”. Dat verhaal zal meer op ons eigen verhaal moeten gaan lijken.  Een verhaal dat toekomstgericht is, ook al kunnen we er niet aan voorbijgaan dat de belangstelling voor de kerk in onze maatschappij achteruit holt. Maar zonder toekomst is so-wie-so geen leven meer mogelijk.
  5. Het in onze lokale gemeenschap genomen initiatief om de parochiezaaltjes te verbouwen is een testcase wat vertrouwen in de toekomst betreft. Het zTB-bestuur besteedt er geen aandacht en geen geld aan en geeft daarmee het signaal af dat het geen vertrouwen heeft in de toekomst van Bennekom. ‘Op termijn houdt het daar ook op’. Dit markeert precies de reden waarom het noodzakelijk was tot oprichting van de Vereniging MVR over te gaan.
    Op de vergadering  was het teleurstellend dat de penningmeester van de locatieraad – over welke penningen gaat hij eigenlijk? – volstond met de mededeling dat de actie om financiële bijdragen  voor de zaaltjes niet voldoende had opgeleverd en dat daarom zou worden geprobeerd met een kleiner plan te komen. Waarom kwam hij niet eerst met  een enthousiasmerend ander financieringsplan?  Er zijn onder ons  genoeg deskundige lieden die in staat zijn bruikbare ideeën daaromtrent aan te dragen. Helaas zullen we voor de realisering van het plan uiteindelijk de medewerking  van het zTB-bestuur nodig hebben. Maar zelfs die hoop laten we ons niet afnemen. Zelfs ondanks de gebleken  bureaucratische beheermentaliteit van het zTB-bestuur dat naar aanleiding van Jannekes geldinzamelingsacties heeft laten weten dat in de toekomst goedkeuring van het parochiebestuur nodig is voor het aanwijzen van actiedoelen en het voeren van specifieke acties.
  6. Sedert Vaticanum II zijn wij niet meer een klerikale kerk waarin de clerus de norm uitmaakt, maar een kerk van het Volk Gods, waarin ieder naar zijn maat en kunnen verantwoordelijk is voor de vestiging op aarde van Zijn rijk.  Het voortbestaan van vitale lokale geloofsgemeenschappen is daarbij van wezensbelang. Daarom schrijft het kerkelijk wetboek in canon 374 ook voor dat ‘elk bisdom verdeeld dient te worden in onderscheiden delen, dat wil zeggen parochies’. Een lokale vitale gemeenschap van christengelovigen is naar haar aard een parochie en heeft het recht als zodanig door de bisschop erkend  te worden. Bisschop Eijk doet het omgekeerde: hij ontneemt vitale gemeenschappen de status van  parochie en creëert  gehelen, die  met geen mogelijkheid een gemeenschap genoemd kunnen worden, tot parochie. Vandaar dat ook pastor Guido Dieteren op de verkeerde weg  is.  Met het beeld van  een onmogelijke circusact –  elf bordjes in de lucht te moeten  houden – maakte Dieteren  duidelijk dat het pastoresteam streeft naar een centraal geleide parochie, als het ene bord waarop het zijn diensten aanbiedt. Een manifestatie  van pastoraal-centraal denken.
  7. Intussen hebben al vele actieve parochianen  zich aangemeld als lid van de Vereniging MVR.  Ik maak van de gelegenheid gebruik iedereen op te roepen lid van de vereniging te worden. Het moge zo worden dat zo velen lid van de vereniging zijn dat de vereniging met de lokale geloofsgemeenschap Maria Virgo Regina kan worden vereenzelvigd. Dit biedt extra opties om de lokale geloofsgemeenschap in stand te houden.  Dan kunnen we met recht zingen: Dit huis is een huis waar de deur open  staat/ Waar zoekers en zieners genood of gekomen/ hun harten verwarmen, van toekomst gaan dromen/ waarin wat hen drijft tot herkenning gaat komen,/ de vonk van de Geest in hun binnenste slaat.
    Dit huis is een huis waar gemeenschap bestaat,/ waar zangers en zeggers bijeen zijn gekomen/ om uiting te geven aan waar zij van dromen,/ waardoor een beweging ontstaat die gaat stromen,/ die nooit meer, door niemand zich inperken laat.
    Om u als lid van de Vereniging MVR op te geven kunt u mailen naar: secr.verenigingmvr@gmail.com  of schrijven  naar: VerenigingMVR, Hartenseweg 32, 6705 BK Wageningen.
By | 2017-04-14T15:44:05+00:00 juni 17th, 2013|nieuwsblad|0 Comments

Leave A Comment