Paroikia, Overpeinzingen bij een parochiedag

//Paroikia, Overpeinzingen bij een parochiedag

Paroikia, Overpeinzingen bij een parochiedag

Het is beter dat een gemeenschap op zondag bij elkaar komt om te vieren – ook al is er dan geen eucharistie – dan geen viering houden of naar elders trekken waar wel eucharistie gevierd wordt.”(Bisschoppen Bernard Möller ,Huub Ernst, Klaus Hemmerle.) 

[1])

 

‘Paroikia’ is Grieks voor ‘buur’; ‘paroikéo’ is Grieks voor ‘wonen bij’, en ‘wonen naast’. De herkomst van ons woord ‘parochie’ moge duidelijk zijn, de juiste betekenis van ‘parochie’ is ‘zij die bij elkaar wonen’ ofwel ‘gemeenschap’. Zo definieert ook het Kerkelijk Wetboek de parochie als: “een bepaalde gemeenschap van christengelovigen [….]”

 

Als je in Google zoekt op de zoekstring ‘parochie’,  krijg je als eerste treffer de parochie als kerkelijke gemeente, als  tweede en derde treffer een verwijzing naar de ‘Katholieke geloofsgemeenschap Maria Virgo Maria in Bennekom’ en  als vierde een verwijzing naar de ‘Rooms Katholieke Parochie Zalige Titus Brandsma’.[2]) Samen een aanduiding van de werkelijke situatie: De parochie als institutioneel overkoepelend administratief orgaan ten behoeve van een aantal lokale geloofsgemeenschappen. Daar zijn wij in Bennekom er één van. En dat precies vierden wij op zondag 28 september jl. in onze traditionele ‘parochiedag’:  het begin van het nieuwe seizoen van kerkelijk samen leven.  Als lokale geloofsgemeenschap zijn we helemaal kerk, al zijn we niet de hele kerk.

 

Het heeft er de schijn van dat wij als geloofsgemeenschap, en daardoor tevens als kerk, in ons bestaan worden bedreigd. Bij bisschoppelijk decreet (01-01-2010) is aan de parochie Maria Virgo Maria de kerkrechtelijke status van parochie ontnomen. Maar we zijn nog steeds dezelfde plaatselijke gemeenschap van christengelovigen. Moeten we eigenlijk niet blij zijn dat ons de juridische status van parochie is ontnomen. Daardoor is er  meer ruimte ontstaan voor de bewustwording van onze autonomie, voor het behoud van eigen dynamiek en identiteit als geloofsgemeenschap. Zonder onze zelfredzaamheid als uiting van het bewust zijn van eigen verantwoordelijkheid, ontleend aan het algemeen priesterschap, waartoe alle gelovigen worden geroepen, zou onze gemeenschap haar bestaan niet gered hebben.

Inmiddels is de ‘herderlijke zorg van een pastoor’ onder meer middels de zogenaamde vijfde zondag, een ‘afhaalzorg’ aan het worden, hoewel die naar het Evangelie van Jezus bedoeld is als een ‘brengzorg’, zijnde immers een missie, d.i. een zending en een opdracht?  Ik bedoel maar: zo verzanden we in een  exclusieve kerk van een kleine ‘kudde’ van gehoorzame katholieken in plaats van een inclusieve kerk, waarin iedereen van goede wil welkom is. Is dit ook niet het geluid dat we bij paus Franciscus kunnen beluisteren?

 

[1] ) http://www.bezieldverbandutrecht.nl/index.php/wij-gaan-door?highlight=WyJoZW1tZXJsZSJd

[2] )Niet iedereen en niet altijd krijgt dezelfde zoekresultaten.

By | 2017-04-14T14:16:39+00:00 oktober 5th, 2014|nieuwsblad|0 Comments

Leave A Comment