Wat me bezig houdt

//Wat me bezig houdt

Wat me bezig houdt

De dag begint zonnig

Het is zondagmiddag. De zon staat laag en werpt zijn laatste stralen van de dag bijna horizontaal over mijn bureau; meer hinderlijk dan dat ze mijn schrijfwerk verlichten. Maar een impuls om het gordijn te sluiten onderdruk ik om de al zo korte winterse dag niet nog meer te bekorten.

Het ‘nieuwe’ Onze Vader

Vanmorgen, bij binnenkomst in de kerk kregen we een handige bladwijzer uitgereikt. Toen ik aan het half duister van de kerk gewend was zag ik dat het de nieuwe tekst van het Onze Vader was. De tekst waaraan ik van jongs af aan gewend ben, is vervangen door een meer letterlijke vertaling van het Latijnse Pater Noster. We zullen nu weer onze eigen betekenis aan de bisschoppelijke vertaling moeten leren geven. De bladwijzer vermeldt nog dat de vertaling is vastgesteld door de bisschoppen van Nederland en Vlaanderen. Geven de bisschop­pen blijk van een vooruitziende blik op een toekomstig beleid, vraagt zij met wie ik mijn leven delen mag, zich af. Zal in een verder krimpende kerk na het aantal parochies ook het aantal bisdommen, niet alleen van de Nederlandse Kerkprovincie, maar van het hele Nederlandse taalgebied, verdicht moeten worden? De Kerk is als de kaars op de adventskrans van vanmorgen, die niet branden wou en waarvoor de koster met zijn aanmaakstok moest terugkeren. De eerste keer haalde het aarzelende vlammetje het niet. Het vroeg om een nieuwe aanpak. Niet steeds strakker toepassen van institutionele regels, maar vormgeven aan wat onder de mensen leeft. Dat is toch wat van leiders wordt gevraagd?

Kerkbalans in nood

Overigens, de kerk was vol. Niet bomvol, maar gewoon vol. Hoe komt het dan dat onze Locatieraad elders in dit ‘NieuwSBlad’, zoals ze ook al deed in het vorige nummer, zich bezorgd moest afvragen: “Kerkbalans – Hoe gaat het in Bennekom?” en vaststellen dat niet 25 maar zelfs 30-40% van de huishoudens dit jaar geen Kerkbalans heeft betaald. Wij waren toch altijd zo’n goed betalende gemeenschap?

We weten allemaal heel goed dat er ook in de kerk geld nodig is om de boel overeind te houden. Zeker als het er om gaat onze kerk voor sluiting te behoeden. Maar we weten niet waar het geld dat we bijeenbrengen, blijft. Daarover wordt ons – op het niveau van de locatie – geen verantwoording afgelegd. Ook de Locatieraad kan ons niet helpen. In weerwil van haar ijver en goede wil heeft de Locatieraad maar een beperkte invloed op het beleid en heeft zij geen budget. Redenen om te veronderstellen dat de mensen, afgezien van de algemeen geldende tendens van secularisatie, al bij voorbaat beginnen af te haken, als zij aanvoelen dat het focus van beleid van het parochiebestuur niet ligt op het voortbestaan van de lokale gemeenschap maar op het zogenaamde eucharistische centrum in Wageningen. Zij wenden zich af van een exclusieve kerk. Bij het bestaande alternatief om je betrokken­heid bij de geloofsgemeenschap MVR te laten zien – de Vereniging MVR – blijken de niet aan Kerkbalans betaalde bijdragen helaas ook niet of maar zeer ten dele terecht te komen.

Hoopvolle tekens

Afgelopen donderdag mocht ik als ‘de partner van’ met de leden van ons Gemengd Koor de verjaardag van Sint Cecilia meevieren. Een jaarlijks weerkerend festijn, waar vooral, naast heerlijk eten en drinken, gedaan werd wat van een koor mag worden verwacht: veel en vrolijk zingen van liederen die je in de kerk niet hoort. Het moge zo zijn dat Sint Cecilia ‘slechts’ een virtuele – een schijnbaar bestaan hebbende heilige is – het Gemengd Koor toonde een bindend element te kunnen zijn in onze levende MVR gemeenschap. Hulde en dank.

By | 2017-04-14T13:53:23+00:00 december 19th, 2016|nieuwsblad|0 Comments

Leave A Comment